Een avond op de Molo Sudeen kilometer sculptuur, zee en verwachting.

De Molo Sud is de stenen golfbreker die de haven aan de zuidkant afsluit — een kilometer voetgangerswandeling die recht de zee in gaat. Het is een van de plekken waar de inwoners van San Benedetto het meest van houden en een van de meest onderschatte belevenissen van de stad. Hieronder, wat er te zien is en wat je kunt tegenkomen als je op het juiste moment gaat.

Het MAM · Museo d'Arte sul Mare

Weinig mensen weten dat de Molo Sud ook een openluchtmuseum is. Het MAM — Museo d'Arte sul Mare, geopend in 2012 — telt 145 werken over de hele kilometer: 135 sculpturen en 10 grote muurschilderingen. Het ontstond uit een idee van Piernicola Cocchiaro in 1996, en van 1996 tot 2012 hebben meer dan 200 kunstenaars uit 40 landen rechtstreeks op de blokken van de golfbreker gehouwen tijdens het jaarlijkse symposium Scultura Viva. Je loopt en je kijkt — het is een museum dat niets kost, nooit sluit, in de open lucht.

• ·Eerste deel (500 m vanaf het begin van de pier): sculpturen in bas-reliëf, hoogreliëf en vrijstaand
• ·Tweede deel (de centrale 150 m): de verzonken kerststal — een groep sculpturen verzonken in het water naast de pier, zichtbaar vanaf het oppervlak
• ·Derde deel (tot aan de punt): muurschilderingen van internationale streetartists

Jonathan de meeuw

Het meest herkenbare werk op de pier: een acht meter hoge bronzen sculptuur uit 1986 van meester Mario Lupo, opgedragen aan Jonathan Livingston Seagull, de held uit het boek van Richard Bach. Het monument is het overgangspunt tussen het eerste en het tweede deel van het MAM — veel mensen gebruiken het als ijkpunt voor hun foto's bij zonsondergang. Het boek vertelt over een meeuw die leert vliegen om het pure plezier van het vliegen, niet om voedsel te vinden: in een haven vol vissers en echte meeuwen is de keuze van het onderwerp minder vanzelfsprekend dan het lijkt.

De thuiskomende vissersboten · de escorte van meeuwen

Ga je in de late namiddag naar de Molo Sud, dan kun je de paranze (de vissersboten van San Benedetto) de haven zien binnenkomen na een dag vissen. Het is een heel schouwspel: de boten komen in een rij naar de havenmond toe, en achter elke boot vliegt een escorte van meeuwen met klapperende vleugels — ze weten dat er aan wal altijd wel een visje of twee zal zijn. Het geluid is karakteristiek — werkende sirenes, de stemmen van de vissers, het zich vermenigvuldigende gekrijs van de meeuwen.

De dolfijnen · als je geluk hebt

Het gebeurt — niet vaak, maar het gebeurt — dat dolfijnen tot in de haven komen, aangetrokken door de vis. Het is niets wat gepland is, je kunt het niet boeken. Maar soms, vooral in de herfst of aan het begin van de zomer, kijkt iemand vanaf de pier naar beneden en ziet ze voorbijgaan. De moeite waard om je ogen op het water te houden terwijl je loopt.

De blauwe vuurtoren · helemaal aan het eind

Aan de punt van de pier staat de blauwe vuurtoren, op een klein stenen torentje. Het licht draait 's nachts; overdag is het slechts een vast punt dat je vanaf de hele noordelijke boulevard kunt zien. Het uitzicht vanaf de punt is dat wat je je herinnert: de haven aan de ene kant, de open zee aan de andere, de stad in je rug. De zonsondergang hier — als er geen wind staat — is de tocht waard.

De volledige wandeling

Vanaf het huis ligt de Molo Sud op ongeveer 900 meter — tien minuten te voet. Je loopt naar de haven (langs het gebied van de vismarkt), gaat de pier op bij de havenmond, loopt een kilometer naar de vuurtoren, en keert dan terug. Heen en terug: in totaal zo'n 2,5 km, een uur tot anderhalf uur op een rustig tempo. Voor wie niet de hele weg wil lopen, zijn zelfs alleen de eerste 300 meter de moeite waard — daar begint het MAM en daar stoppen de meeste mensen toch al.

Elke dag is anders · waar je naar moet kijken als je terugkomt

Vanaf hier kun je zonsopgangen en zonsondergangen vanaf dezelfde steen zien — en geen twee ochtenden zijn ooit gelijk. Het licht van de Adriatische Zee is een licht dat steeds van gedachten verandert: vandaag pastel, morgen laaiend, een week later melkachtig van de nevel. Een geduldige waarnemer vindt hier elke dag iets nieuws: de vorm van een wolk die op een dier lijkt, het silhouet van een vissersboot die de haven binnenkomt, de stadslichten die 's avonds een voor een aangaan. Er is geen typisch bezoek omdat er geen typische pier is: de Molo Sud is een ruimte die om je aanwezigheid vraagt, geen afvinklijst.

Het geluid van de zee · een verhaal op zich

De andere dimensie van de Molo Sud — die welke foto's niet helemaal kunnen vasthouden — is het geluid. De golf tegen de rots van de golfbreker heeft een hele schaal aan nuances: van het trage gesis van kalme dagen, tot de scherpe, krachtige klap van dagen met een libeccio, tot de lange ademhaling van de terugloop wanneer de wind net is gaan liggen. Zeelui gebruiken het om zich te oriënteren zonder te kijken; voor gasten dient het simpelweg om hen eraan te herinneren wat de zee is. In de video's hieronder vind je enkele van deze momenten met het geluid erbij — tik op een beeld met de badge "🔊 audio" en het geluid begint. Het is onze manier om een stukje zee te brengen naar wie thuis, om welke reden dan ook, het nu even nodig heeft.

MOMENTEN VAN DE PIER · UIT ONS ARCHIEF

Wat je ziet en wat je hoort

AudioAudioAudioAudioAudioAudioAudioAudioAudioAudioAudio

De Riviera delle Palme · wat je onderweg moet weten

Om de Molo Sud te bereiken steek je de Riviera delle Palme over — niet zomaar een toeristische naam, maar een echt project. De boulevard van San Benedetto werd in 1931 ontworpen door de ingenieur Luigi Onorati en het jaar daarna geopend. Dezelfde Onorati die ook de nabijgelegen Palazzina Azzurra ontwierp. De palmen kwamen in meerdere fasen; vandaag zijn het er zo'n 8.000 langs de zes kilometer boulevard binnen San Benedetto alleen, van drie verschillende soorten (Phoenix canariensis, Washingtonia, Phoenix sylvestris). De restauratie van 2005–2007 voegde 10 thematische tuinen langs de route toe. De naam "Riviera delle Palme" als toeristisch merk (dat ook Grottammare en Cupra omvat, voor een totaal van 15 km) is officieel sinds 2000, toen het consortium werd opgericht.